اراده به ماندن

11 - اپیزود 13

mephisto — Fri, 09 May 2008 16:02:18 GMT

به او گفتم هیچ چیز به اندازه یک نردبام چوبی زیبا نیست ، نردبامی چوبی که به سمت آسمان دودگرفته و مایوس شهر بالا می رود و در آنجا انگار با یک سنجاق نامرئی به ابرهای سفید دوخته می شود ، به چشمانش خیره شدم ، انگار در چشم های او همه چیز به آسمان دوخته شده بود ، با یک نردبام چوبی ، نردبامی که به آسمان منزوی شهر تکیه داده بود و ابرها از او بالا می رفتند ، به دستانش خیره شدم ، نمی دانستم چرا دلم گرفته بود ؟ ! نمی دانم چه چیز در او بود ؟ چه چیزی که مرا خیره نگه می داشت ، همیشه ، بعد از هزاران بار دیدن و لمس کردنش ، چه چیزی هنوز می توانست مرا اینگونه به او خیره کند ، دستانش را گرفتم ، انگشتانم روی رگهای سبزش راه رفتند ، او چیزی نمی گفت ، ساکت و خیره به آسمان نگاه می کرد ، لبم را کنار گوشش گذاشتم : (( تو تمام زندگی منی ... )) وقتی در گوشش زمزمه می کردم صدای نفس هایم را در گوشش می شنیدم ، می دانستم که قلبم دارد هزار بار تندتر می تپد ، این توده گوشتی خون آلود که سوار بر ابرهای سپید از نردبامی چوبی بالا می رود و می پوسد . باز زمزمه کردم : (( چرا آسمان از بین رفته است ؟ پرنده ها کجا رفتند ... )) و او با سر تکان دادنی به من فهماند که چیزی در این باره نمی داند ، دستم را دور گردنش انداختم ، به دریا نگاه کرد ، جائی که پیرمرد بیست سال دیگر در ساعت هفت و بیست و شش دقیقه می مرد و من در آن زمان به این فکر می کردم که در کجای زمین زندگی می کنم ! خاطراتم آنقدر مثل یاخته های نازک و جوشانی به هم گره خورده اند که همیشه پیرمرد مرده ای را می بینم که دختری زیبا و آرام در کنار دریا به انتظار مرگش نشسته است ... همه چیز در او غرق می شد ، آسمان پنجره ها و دریا ، پرندگان ... حضور او همه چیز را نابود می کرد و من می دانستم که اگر او بماند دیگر نه دریائی هست و نه پرنده ای ، نه آسمان پلاسیده شهر و نه صداهای حزن انگیزی که هیچ گاه رهایم نمی کنند ، می دانستم او تمام چیز های بد را نابود می کند ، تمام چیز های زشت را که بوی عفونت می دهند ، و در آن لحظه مثل بیست سال بعد پیوسته از خود می پرسیدم من کجا هستم ؟ من کجا هستم ؟ از جا برخاست ، من در چشم های او کش آمدم و ریز شدم و زمانی که روبرویش ایستادم صورت استخوانی و مچاله شده ام را در میان خطوط چشمانش می دیدم ، چیزی نمی گفتیم ، فقط به هم نگاه می کردیم ، دستانم می لرزید ... گفتم : خداحافظ . و او پاسخ داد : خدا حافظ ... در راه به این فکر کردم که هر دو نقطه فرضی در هر مکان به یکدیگر قابل اتصالند و می دانستم که به همین خاطر می توان تمام اشیا را به یکدیگر مربوط کرد ، می اندیشیدم که همه چیز با همه چیز ارتباط دارد ... می اندیشیدم که همه ارتباطشان را پنهان می کنند ... همه چیز به همه چیز دروغ می گوید...

10- اپیزود 12

mephisto — Sun, 04 May 2008 16:40:11 GMT

به ساحل رفتم ، همه چیز بوی رطوبت می داد ، دلم گرفته بود ، دلم می خواست گریه کنم ، پیرمردی کنار دریا ایستاده بود ، پیرمردی که سه دقیقه دیگر می مرد ، ساعت هفت و بیست و سه دقیقه صبح ...

دوربین را بیرون آوردم ، پیرمرد به دریا نگاه می کرد و دریا در ردیف شیاره های سیاه رنگ چشمانش می جوشید ، احساس رخوت و مچالگی ، حس بدیمن اسارت در جریانی موازی و طولانی ، حس نرسیدن ، احساس پایان ، دستانش را به هم می سائید ، فاصله من تا او به اندازه سایه بلند او ، خیلی زیاد ، خیلی دور ، سایه ای سیاه و ترک خورده در بطن شیاره های خشک ساحل گلی ، حادثه ای انتظار مرا می کشید ، به چشمی دوربین نگاه کردم ، نزدیکتر بردم ... نزدیکتر ... نیمرخش را می دیدم و چشمانش را که می لرزید ، و ماهیچه های ریز دور چشمش تکان می خورد ، دستانش را به هم می سائید ، سردم بود ، سردش بود ، ما در کجای زمین زندگی می کنیم ؟ ساعت هفت و بیست و سه دقیقه و چهل و چهار ثانیه

وقتی کسی می میرد چه اتفاقی می افتد ؟ به مرگ نگاه می کردم ، زمان زندگی فقط دو دقیقه و من در تمام این مدت به چشمهای جنازه ای خیره بودم که باد موهایش را تکان می داد ، چیزی را از دست نمی داد ، فقط زندگی ، او فقط دیگر زنده نمی ماند ، با خود فکر می کنم به چه می اندیشید ؟! به آب های آبی رنگی که دامن کشان به سوی او پیش می آمدند ، یا به زمان حیاتش و یا به مرگ ؟ یک چیز را خوب می دانم ، پیرمرد آنجا نبود ...

دوربین را کمی عقبتر آوردم ، عکس گرفتم ، مسیرم را عوض کردم به سوی انتهای پلاژ می رفتم جائی که خورشید بی رمق پائیز آرام خود را بالا می کشید تا مثل سکه نقره ای و از رنگ و رو افتاده ای خود را در ناف آسمان آویزان کند ، پیرمرد به دریا نگاه می کرد ، دوربین را نزدیک کردم ، یک قطره اشک کوچک از مژه اش پائین آمده بود ، به خورشید می اندیشید و طلیعه های نازک آن در سپیده دمان ، اشک می ریخت ، دلش برای هیاکل شب می سوخت که از هجوم تیغه های طلائی رنگ خورشید می مردند ، یقه بارانیش را بالا کشید ، باران گرفته بود ، و من خیس می شدم ، زیر لب کلماتی را بیان می کرد ، نمی دانستم چه می گوید ، شاید آواز غمناکی که یاد آور همه آن رنجی است که یک انسان در زمان حیاتش تحمل می کند ، ما کجا زندگی می کنیم ؟ ساعت هفت و بیست و چهار دقیقه و پانزده ثانیه ...

وقتی بچه بودم می اندیشیدم که برگهای درختان در پائیز می توانند هر جائی بروند ، هر جائی که دلشان خواست ، می اندیشیدم که مرگ آزادشان می کند ، فکر می کنم مرگ اجازه می دهد هر جائی خواستی بروی ، روزی در کوچه قدم می زدم ، باد نمی آمد ، برگ ها سر جایشان ساکن بودند ، ما در جائی زندگی می کنیم که در آن درختان سبز در پائیز می پوسند ...

سایه مرد رو به نابودی بود ، و او از جایش تکان نمی خورد ، نرده های پلاژ در محوری افقی رشد پیدا می کردند و سایه شان صورت مرد را تکه تکه کرده بود ، سردش بود ، اندامش می لرزید ، فکر می کنم بیشتر از ترس بود ، از ترس مرگ ، کسی در رویایش با او حرف می زد : (( زمان برای تو از دست رفته است ، همه ما از این لحظه فرار می کنیم ، مرگ هیچ وقت عادت نمی شود ، باید بمیری ... )) و صدا با موج ها ی دریا حرکت می کرد و تمام کرانه های اقیانوسها را می پیمود ، سعی کرد گوش نکند و صدا بلند تر و بلند تر فریاد می زد : (( بمیر ... بمیر ... )) و پیرمرد دندان هایش را به هم می سائید و صدای دندان قروچه اندامش را از سکوت تهی کرده بود ، ما در لحظه توالی صدا های هذیان آور و هراس انگیز خواهیم مرد ... ما ، همه ما ... ساعت هفت و بیست و پنج دقیقه و یک ثانیه ...

ساعتش را نگاه می کند ، عقربه ها را که با سرعتی منظم و غیر قابل توقف می چرخند ، و به ثانیه شمار نگاه می کند ، قطره های باران صورتش را مثل قشری از اقیانوسی از شیشه فر گرفته است ، و او از پشت لایه ای خیس و لرزان به جریان تند موجها نگاه می کند و خورشیدی که بر می آید و روز را آغاز می کند ، دستانش را در هم فشار می دهد ، من صورتش را رها کرده ام ، دست هایش مثل دو معشوقه یک دیگر را در بر گرفته اند و همدیگر را می فشارند ، دو معشوقه که در بحرانی رو به مرگ ، در زمانی در حدود یک دقیقه باید به یکدیگر بیندیشند ، به تمام زمانی که با هم بوده اند ، به تمام شب ها و روز های هم آغوشی ، به جاهائی که با هم رفته اند و نوازش های عاشقانه ، به تمام ناخن به دیوار کشیدن هایشان با یکدیگر ، روی سطح سفیدی و گچ گرفته دیوار و به پنجره های چوبی آبی رنگ که با هم بازشان کرده اند و در پس آن حس بوی تازه علف و جوانه های نارنج تمام دیگرانی را که در آن تن می زیسته اند را شادمان نموده است ، دست ها ... دست ها ... دست های لرزان و پر چین و چروک ، دست های بحران ، دست های جوان مرگ ... و صدای ناله ای که از گلوی پیرمرد می آید ، عقربه ثانیه شمار چهل و پنج را رد می کند ، ما در کجای زمین ایستاده ایم ؟ اینجا کنار دریا با بوی نا و بچه ها ی کوچکی که روی شن ها سر می خورند و اردک های بادی در دستانشان با نگاهی که هیچ جا را نمی بینند به آسمان کپک زده خیره شده اند ، مادرانشان برای آنها خواهند گفت که در هیچ جای زمین دریائی پیدا نمی شود که در آن شنا کنند ، مادرانشان به آنان خواهند گفت که دریا هیچ جائی تمام نمی شود ...

ساعت هفت و بیست وشش دقیقه : او مرد ...

9 - اپیزود 11

mephisto — Fri, 25 Apr 2008 07:07:18 GMT

سایه ای در خیابان افتاده بود ، به او نزدیک شدم ، فرار کرد و صدای جیغ لاستیک در گوشم پیچید ، شب بود ... شب ... و در پنجره ها باد می وزید ، در جستجوی سایه ها در خیا بان قدم زدم

قدم زدم

من از سیاهی شب پر شدم ، زنی از خیابان می گذشت ، دوربین را بیرون آوردم ، از او عکس گرفتم و او در فاصله میان دو خط سفید موازی ساکن شد ، در یک عکس سیاه و سفید ، به عکس دست کشیدم ، به دست های زن در عکس دست کشیدم ، و احساس کردم جسمی بسیار لطیف را لمس می کنم ، چیزی در من رشد می کرد ، سرم درد می کرد ، رمقی نداشتم و گرسنگی دیوانه ام کرده بود ، چیزی نداشتم بخورم ، حوصله نداشتم ، نمی خواستم با مغازه دار روبرو شوم و برایش توضیح بدهم که به تازگی چه عکس های زیبائی گرفته ام ، به تازگی کدام جایزه آشغال را برده ام ، عکس ها در تمام خانه به من خیره شده بودند و من احساس می کردم جسم بی تعلق و تهوع آوری هستم که همه با انگشت مرا نشان می دهند ، پرده را کشیدم ، نور مغازه روبرو چشمک می زد ، ناراحتم می کرد ، یک چشمک پلاستیکی نارنجی رنگ ، در اتاق قدم زدم

قدم زدم

چه چیز باعث می شود کسی بمیرد ؟ من به آخرین لحظه فکر می کنم ، به آخرین نفس ، فکر می کنم در آن زمان نمی توانی چیزی بخواهی و حتی به این فکر کنی که زندگیت چگونه گذشته است ، به آزادی ، در اختناق و حسرت و درد یا چیزی میانه ... من فقط به مرگ فکر می کنم ، به اینکه هیچ تفاوتی میان آن با زندگی نمی بینم ، و هیچ وقت هم نمی توانم بین این دو تفاوتی بگذارم ، و شاید تنها یک لحظه باشد که بتوانم تفاوت این دو را دریابم ، لحظه آخر ... لحظه ای که برای هیچ کس وجود ندارد ... من به مرگ فکر می کنم ، قدم میزنم

قدم می زنم

سیگاری روشن کردم و کنار لبم گذاشتم ، در پنجره ها باد می وزید ، آن زن روی خطوط سیاه و سفید ایستاد و به من نگاه کرد ، به سوی من آمد : چرا از من عکس گرفتید ؟

چون شما زیبائید !

- همین

دلیلی بالاتر از این ندارم

- اما من فکر نمی کنم زیبائی دلیل باشد

برای بیننده دلیل است و شاید برای صاحب آن وسیله یا حتی غایت

- ما در زمین زندگی می کنیم

شاید زمین هم ...

- عکس مرا پس بدهید

با من بیائید

زن دنبال من آمد ، ما باهم طول خیابان را نگاه کردیم و به آسفالت خیره شدیم ، آسمان سیاه بود ، سیاه سیاه سیاه و کفش های زن سیاه بود ، سیاه و براق ، ما راه زیادی را قدم زدیم

قدم زدیم

و به خانه رسیدیم

ممکن است چند لحظه منتظر بمانید ؟

یعنی شما در چند دقیق عکس مرا برایم می آورید؟

آری !

در اتاق سیاه دنبال عکسی می گشتم ، دنبال عکسی زنی که تا به حال ندیده بودمش ، اما همیشه در اتاق من زندگی کرده بود ، با کفش های سیاه براق و اندام باریک و استخوانی و چشم های درشت میشی رنگ

بفرمائید

- این دیگر چیست ؟

این شمائید !

- این فقط یک کاغذ سیاه است

این آسمان شب است ، شما همین هستید

- می شود عکس مرا پس بدهید ؟

می توانم سوالی کنم ؟

- ...

چند انسان وجود دارد که زیر اسمان زندگی نمی کند ؟

- شما دیوانه اید ...

بر می گردد و شتابان دور می شود ، سایه اش از او آویزان است ، دور می شود و دیگر چیزی به ناپدید شدنش باقی نمانده است

بر می گردد : من کسانی را می شناسم که ناخواسته زیر آسمان زندگی می کنند و حتی اگر با یقینی ترین اسباب ممکن به آنان اثبات کنی و آنان بپذیرند که تمام انسان ها زیر آسمان زندگی می کنند ، آنها تسلیم نمی شوند ، آدم های زیادی وجود دارند که نمی خواهند بیهوده بمیرند ، آسمان نمی تواند همه چیز را شبیه خود کند ، بگذارید ستاره ها نیز در عکس هایتان جائی داشته باشند ، شاید آنها همان کسانی هستند که ...

8 - اپیزود 10

mephisto — Fri, 25 Apr 2008 06:59:18 GMT

از پشت دیوار صدا می آید ، کسی مرا صدا می زند ، کسی که من نیست ، آرام راه می روم ، خیلی آرام و آهسته ، روی پنجه ها راه می روم و صداها در آسمان می لرزند ، صدای برهم خوردن دو جسم آهنی را می شنوم ، شاید دو سنج برنجی ، آرام راه میروم روی پنجه ها ، حادثه نزدیک است ، احساس می کنم کسی مرا صدا می زند ، کسی که خوابیده و روی لب هایش قطره کوچک خونی لخته کرده است ، صدا می زنم : آهای ... آهای ... و او جواب مرا نمی دهد ، پرده ها پشت پنجره بازمانده در باد دور هم می لولند : تو کجائی ؟ اینجا بوی سردی گوشت های فاسد را احساس می کنم و رقص نشت خون در جالیزی رگهای قرمز ، من در پنجره ها زندگی می کنم و چلوئی کوچک و خسته روی نرده های زنگ زده هر روز آواز می خواند ، من در ابرها زندگی می کنم و دستانم از ترنم یک آه می سوزد ، زیر این پنجره های بسته در تمام این ساختمانهای بلند ، روی دیوار ، کسی صدایم می کند ، زنی خسته و تنها با موهای بلند و رها و ابروان سیاه مثل شب ، پشت تمام پنجره ها دنبال او می گردم ، من هرگز نمی توانم پشت پنجره ها را ببینم ، راه می روم و راه می روم ، چیزی به خورشید نمانده است ، انگار ارواح سفیدی اتاق را اشغال کرده اند ، انگار در من چیزی می سوزد با شعله های بلند سبز ، حس سوختن و سوزش سرد و خشک درد پس از زایمان ، من تشنه ام ، آب می خورم و راه می روم ، زنی روی تخت خوابیده است ، پشت پنجره صدای او را احساس می کنم که به تماشای من آمده است ، او را می بینم ، تمام میله ها را از صورتش پر کرده است ، به سوی او می روم و صورتش را لمس می کنم : (( گوش کن ... گوش کن ... )) از آسمان گرد نقره ای رنگی می بارد و همه چیز را در قبری سیاه دفن می کند ، من منتظرم ، در مغز من صدای پریدن است ، صدای پر پر زدن قاصدکی کوچک که از عبور ناگهان لاستیک های سیاه روی آسفالت می ترسد ، او از ترشح خون می ترسد ، از استشمام بوی اوره و کرچک و از تهوع ناشی از خوردن بیزار است ، می خواهد راه برود و نگاه کند ، در تمام پنجره ها صداهائی زوزه می کشد ، من کجا هستم ؟ من ک ج ا هستم ؟ تو چرا اینجا کنار من خوابیده ای و صدای نفس کشیدنت نظم بی تغییر ارتعاشات را برهم می زند ؟ نمی خواهم ببینمت ، نمی خواهم تو را بر این بستر سفید میان گلهای سرخ تشک غرق در آههای شبانه جستجو کنم ، می خواهم در میان دشتی از گل های وحشی و بوی گزنه ها و در رد سایه بلند و سیاه افراهای باغ با تو باشم ، در آزادی لحظه ای که از لمس کوکی ساعت ها می گریزد ، کنار پنجره می ایستم ، من به ابرهای سیاه نگاه می کنم و در دستم رگ های جوشان خون به سوی دهلیز های تاریک قلبم فوران می کنند ، او روی تخت خوابیده و صدایش آسمان را آلوده کرده است ، من در دیوار ها زندگی می کنم ، در میان میله های آهنی و در حفره های کوچک سیمانی در خلا ء ، از آنها فرار می کنم ، به جائی نمی رسم ، دنبال تو می گردم ، من در جستجوی لحظه سکون اشیا زندگی می کنم ، لحظه ای ساکن و منزوی از تمام فساد ها و ترشحات ، لحظه ای مجرد که در آن درختان به ابرها گره می خورند و کر گدن ها آوازهای لطیفی می خوانند ، از ابتدای زمین تا انتهای آسمان ، صدای تو احساس می شود و همه چیز را به هم می ریزد ، چرا رها نمی کنی ؟ چرا نمی خواهی لحظه ای در تمام این لحظات پوسیده مضحک با دیوارها برای آنی تنها باشی ، و در یقین بیهو ده ای که در چشمان من زندگی می کند نفس بکشی ، پنجره کش آمده است و چیزی مثل قطره ای زلال دید من را گسترده کرده است ، قطره کوچکی که تمام چشمم را اشغال کرده است و مزه شوری دارد ، صدا می زنم : (( تو کجا هستی ؟ خودت را نشان بده ... )) باد می آید ... باد می آید و برگها آشیانه خود را ترک کرده اند تا در ادامه ترک های زمین زندگی کنند ، در آنها فرو روند و به همخوابگی آبها در آیند ، من در تمام ترک ها زندگی می کنم و تصویری را می بینم که در آن ریشه ها به سطح می آیند و آینه روی دیوار چهره مرا نشان می دهد ، مرا که با تیغی کوچک لبخندم را مبیرم و به صورت حزن انگیز مردی مرده می دهم ، سال ها پیش می دانستم روزی مثل امروز من از صداهای موهومی فرار خواهم کرد ، صداهائی که از دهانه ی تنگ زمین بیرون می آید ، در برابر زن می ایستم و صورتش را لمس می کنم : (( من تنها هستم ... تنها هستم ... تنها ... )) و او در خواب ناله می کند ، از او فرار می کنم ، از همه چیز ، می خواهم فرار کنم و سایه ها را روی دیوار نبینم ، می خواهم چیزی نبینم و تنها باشم ، از بالا رفتن بدم می آید ، از اوج بیزارم ، از عشق متنفرم ، می خواهم تنها باشم ، با بادها و برگ های خشکیده زمین و طنین نا هنجار سنج های برنجی ، من خسته ام و درد را در تمام تنم احساس می کنم و می دانم چیزی در پنجر ه ها نیست ، هیچ چیزی در پنجره ها پنهان نیست ، هیچ چیزی ، فقط نمی دانم چگونه می توانم با این همه صدا کنار بیایم ، با این همه تشنج که از دیوارها ساطع می شود و اندام مرا تکه تکه می کند ، و عکس های روی دیوار را منزجر می کند ، با من حرف بزن ، خواهش می کنم ، با من حرف بزن ، بگو که هنوز زنده ام و این صدا ها واقعا صدای توست ، اما دریغ ، اینها تمام رویاهای مرا شخم میزند و در آن به جای آب ، اسید می ریزد و ریشه درختان مرا می کشد ، می خواهم زنده بمانم و به ابرها نگاه کنم ، از خانه های سیاه و سفید بیزارم ، از روی تخت من بلند شو ، برو و دیگر برنگرد ، نمی خواهم ببینمت ، هیچ گاه نتوانستم قبول کنم که کسی که زندگی می کند و فکر می کند که زنده است ، کار بیهوده ای انجام نداده است ، بیهوده است ... بیهوده بیهوده بیهوده ... نمی خواهم در بوی نفس هایت غرق شوم ، گلهای سرخ روی تخت پخش شده اند و آینه در درون خود می پوسد ، من ساعت را از پنجره به بیرون پرت می کنم و فکر می کنم دیگر تمام رویا های من زیر فشار سنگین حضور سایه های سیاه دفن شده اند ، من از دیوار ها بیزارم ، من از ترشح خون و بوی ادویه های خانگی بدم می اید ، دیوار را نوازش می کنم و اشک می ریزم ...

7 - اپیزود 9

mephisto — Wed, 16 Apr 2008 04:21:18 GMT

او مثل درختی که کنارش ایستاده بود بلند و سیاه بود و سایه انگشتانش مثل شاخه های درخت تا دیوار ادامه پیدا کرده بود ، او انگشت هایش را تکان می داد و سایه انگشتانش مثل شاخه های درخت شروع به جنبیدن می کرد ، انگشتانش را بین موهایش فرو برد و به زمین خیره شد ، چشم هایش در آن تاریکی مثل گوی های کوچک و براقی می درخشید ، او به اتاق رفت و روی صندلی نشست و فکر کرد ، به دست هایش و رقص سایه ها در تاریکی ، کتاب هایش دورتادور او پخش بود و او تصور می کرد که عکس های بسیاری از آدم های بسیاری درون کتابها زیر وزن جلد های مقوائی نفس می کشند و بودنشان همیشه به اندازه ای است که کسی کتاب را ببیند ، دستش را به جیبش فرو برد و از آن سیگاری بیرون آورد ، روی تخت دختری زیبا خوابیده بود و او حس می کرد که آن دختر را پیش از این جائی دیده است ، جائی میان عکس های کتاب هایش یا میان کلماتی که سروده ، صدای نفس کشیدن دختر همه جا را فرا گرفته بود و ابرها در آسمان حرکت می کردند ، ابر های قرمز و ابرهای نارنجی که مثل رشته های متمادی و بی رمقی در یکدیگر فرو می رفتند و رنگ خلسه آوری را به وجود می آوردند : (( این کیست ؟ این که روی تخت تو خوابیده است ؟ )) او در اتاق قدم میزد . کنار پنجره می رفت ... اینجا هیچ کس مثل من انتظار حادثه ای را نمی کشد ... حس می کرد مرگ با او در اتاق قدم میزند و به حرف های او گوش می دهد ، خیلی آرام و مطمئن ... صدای باد می آمد و خورشید از شانه های نازک کوه ها آرام آرام بالا می آمد و دود سیگار چشم های او را می سوزاند ، زن ِ روی تخت کمی تکان خورد و پشتش را به او کرد ، صدای نفس های زن همه جا را بیدار کرده بود ، زن در خواب به ابرها نگاه می کرد ، به رشد گیاهان در خاک و آواز سیاه کلاغ های پائیزی ... زن به دیوار خیره شده بود با چشم های بسته و دیوار های آبی و سفید مثل ثقل ناپیدائی تمام وسعت دید او را گرفته بود و وقتی او باز تکان خورد و روبروی مرد قرار گرفت دهانش از تعجب باز مانده بود ، او به لب های زن نگاه کرد و عقب رفت و به سه کنج اتاق فرو رفت ، در سیاهی مثلث شکل انتهای اتاق که زوزه های زن در آن جریان پیدا کرده بود ، مرد با دستش و انگشتانش که هنوز می وزید آب دهانش را پاک کرد ، و با خودش حرف می زد ، او باز بالای سر زن رفت و او را نگاه کرد ، صورتی سفید و آرام با موهای سیاه و بلند و چشم های کشیده که پوسته ای گوشتی از دیده شدنشان جلوگیری می کرد ، دستش را به سمت گلوی زن برد ، اما آن را لمس نکرد و از جایش برخاست و به سه کنج اتاق رفت و زجه زد ، صداها در هم می آمیختند و می زائیدند ، و در گوش مرد چهره های مکبی شکلی آوازهای ترس آوری می خواندند ، با صداهای بم و خش دار ، انگار او را صدا می زدند ، او دستش را روی زانوانش گذاشته بود و زجه می زد ، روی فرش خطوط نازک و ممتدی تا گلهای بزرگ و قرمزی راه می رفتند و از آنجا به حاشیه می پیوستند ، و سایه مرد روی گلهای لیز می خورد ، زن در خواب چیزی گفت ، چیزی مثل کجائی ؟ کجائی ؟ صدای قدم زدن کسی به گوش می رسید ، شاید یک مرد که از کنار اتوبوس های کهنه و بخار آلود عبور می کرد ، در خیابانی خالی و ساکت ، او همین طور می رفت ، زن صورتش را کمی خاراند و دوباره به حالت اولیه اش برگشت ، آنجا هیچ کس مثل مرد انتظار حادثه ای را نمی کشید ... مرد عابر در ذهن او لحظه ای ایستاد و سیگارش را خاموش کرد ، نوک کفشش را روی کونه سیگار گذاشت و او را له کرد و به راه خود ادامه داد ، او همین طور می رفت ، صدای له شدن در ذهن مرد باقی ماند و احساس میکرد چیزی او را له می کند ، چیزی که از او بزرگتر است و او نمی تواند در مقابل او مقاومت کند ، از خودش پرسید باید مقاومت کنم ؟ و تکرار کرد : بیهوده است ... بیهوده است ... در اتاق قدم زد ، مثل خورشید دور زمین ... زن بیدار شد .

6

mephisto — Sun, 13 Apr 2008 07:18:18 GMT

سکون … صلبیت و بی حرکتی … شاید تمام راه را نقطه های ساکن و بی حرکتی پوشانده است که ما از روی آنها عبور می کنیم ؟! شاید توالی نقاط ساکن و لمس بیهوده ثانیه های متوالی وادارمان می کند تا بپنداریم چیزی در حال گذشتن است ، چیزی دارد می گذرد … نقاط ساکن و رقص آدمک های جوهری روی خط نازک دفتر … احساس بیهودگی و تنیدن ریشه در بطن زمین … همیشه سوالی وادارمان می کند به ماندن ، به بودن … این همه "چیز " چرا وجود دارد ؟ واقعا ً زیستن ارزش درد کشیدن را دارد ؟ واقعاً ارزشش را دارد ؟ من حس می کنم ارزشش را ندارد … اما نمی توانم زندگی نکنم چون نمی دانم زندگی نکردن به چه معنی است ، پس شاید بهتر است ماند اما زندگی نکرد ، زندگی همان چیزی است که همیشه با تمام وجودمان به بودنش ایمان داریم اما وقتی حتی برای یک یحظه می خواهیم به آن فکر کنیم میبینیم که در حقیقت ما در مورد چیز خاصی فکر نمی کنیم ، در اغلب شرایط وقتی می خواهم به زندگی فکر کنم به چیزهائی دیگر فکر می کنم ، به چیزهائی مثل عشق ، درد ، پول یا … من حس می کنم زندگی واقعا ً چیز مزخرف و ابلهانه ای است ، این شاید تنها دست آورد من باشد ، تنها چیزی که می دانم و این همان قدر واقعی و قابل لمس است که معنای زندگی … هیچ چیزی از هیچ کدامشان نمی دانم … دلم برای اتاقم تنگ شده ، برای پرده های آبی و کتابهای کهنه ی خودم و کتابخانه ی کوچکم ، دلم برای همه چیز تنگ شده ، حتی برای آن لحظاتی که فکر می کنم برای لحظاتی فهمیدم زندگی یعنی چه ! خیلی بد است که درد های زندگیت تا این حد کوچک و مبتذل باشد ، آدم ها درد های بزرگتری دارند ، ازدواج … خانواده … تغییر دادن جهان … پول… خدا … ولی درد های من خیلی کوچک است ، شاید اگر کتابخانه ام اینجا بود تمام مشکلاتم … نمی دانم ، شاید هم نه … !

5

mephisto — Mon, 10 Mar 2008 14:31:18 GMT

گریه نکن ، گریه نکن ، کافی نیست ؟ چرا گریه می کنی ؟ خواهش می کنم ؟ تنها جائی که می توانی بدن یک انسان زنده را لمس کنی همین یک تکه جای مجازی ست ، خودت را دلداری بده ، گریه نکن خواهش می کنم ، بیرون از این دفتر هیچ کس نمی داند تو چه مرگت شده ، گریه نکن مرد ، همه چیز تمام شد، آرام باش ، فقط به یک دشت فکر کن ... با چمنزاری سبز و به معشوقه ات که مثل مادیانی سرخ یال در آن می دود ، تو او را دوست داری ، کافی است ، می دانی چقدر ناراحت می شود وقتی گریه می کنی ، بیا برویم بازار ، شب عید است ، باید برای سفر آماده شوی ، خوب ؟...

4

mephisto — Mon, 10 Mar 2008 13:48:18 GMT

او نیز مرده بود

او نیز مثل من که در پنجره ای رو به آسمانی پوشالی می زیستم

مثل من که مرده بودم

مرده بود

ما تابوت ساختیم

و به قبرهامان فرو رفتیم

هر یک با تاجی بر سر

چنانکه پود و پرزش زرتار و بفتش از پرنیان و قفل های کلفتش از خلنگ

ما نیز مرده بودیم

ما که در پنجره ای زیستیم که رو به آسمانی پوشالی

با نگاهی مبهوت و حیران

پیوسته عطسه می کرد

گفتیم : پشت این همه آسمان

پشت این همه قفل

حتما ً می شود خورشید را دید

روزی برای ساعتی

ثانیه ای

آنی

گفتیم : ما در این گمان ماندگانیم ؟ !

هنوز نمرده بودیم

او نیز مرد

دستانمان در دستان یکدیگر بود تا آن نفس کشیدن آخر

ما گفتیم کافی است

عشق نیز گاهی اوقات مثل کوپن های چار راه دست به دست می شود

برای آنکه کالائی ارزانتر و راحت تر به دست کسی دیگر برسد

ما نیز مردیم

وقتی فهمیدیم

هیچ گاه عاشق نبوده ایم

ما تمام زندگیمان را پشت پنجره ای نشسته بودیم که رو به آسمانی پوشالی باز می شد

و دربهای بسته اش

پیوسته عطسه می کردند ...

3

mephisto — Sat, 01 Mar 2008 07:05:57 GMT

در تمام کوچه ها ، همه فریاد کردند ، در تمام خیابان ها ، بر بام های خانه ها و روی تمام پله های خیس از باران :

شبانه می شکفد خون سرخ درد به دشت

، کسی نگفت که در این شیاره ها که به سیماب می زند زنگار ،

هوای یخ زده چون آه سرد مادر من ،

به گوش سنگی و سنگین دشت می پیچد ...

الا ... گجسته دما ، نشین بر این پالک

بگوی دستان ز زمهریر عدم

بگوی و سر بده آواز خیس مرگ به لب

منم که دیو و ددم میزند ز هر قدمم

به مشت و کوبه سنگین پای بر دندان

الا ... گجسته دما ، منم که یاغی این ریگزار خونینم

کجاست خانه من ؟

کجاست سقف بلند و نستوهی که لحظه ای به زبان فاش گویدم که مرو

زمان تو را حراج کرد و فروخت

توئی که تا ابد از درد می نالی

همیشه تهی واژه ای دگرگون است

دگر بس است ، بمیر ...

2

mephisto — Fri, 29 Feb 2008 06:12:18 GMT

مرد گفت : امروز اولین روز زندگی من است ، دیگر تصمیم گرفته ام امیدوار باشم و نا امیدی را کنار بگذارم ، برای کسی فرقی نمی کند اما این کار مرا بهتر خواهد کرد . مرد رفت و به درختی بلند و کهنه رسید ، ریشه های قطورش پوست خاک را دریده بود و جراحت های روی تنش هر یک به اندازه یک جوی باریک عمیق شده بود و خون سفیدش از لابه لای شیارها بیرون آمده بود . او روی تن درخت دست کشید و متوجه شد که درخت دارد می میرد ، به درخت گفت : امروز روز اول زندگی من است ، من دیگر نا امید نیستم ، می خواهم امیدوار باشم و زندگی را دوست داشته باشم ، می خواهم به آسمان نگاه کنم و بدانم که می توان بدون اینکه چیزی را از دست داد ، خیلی چیزها را از دست داد . تو چرا داری می میری ؟ درخت کمی خم شد و به چشمان مرد زل زد ، مرد خودش را عقب کشید ، سایه درخت کش می آمد و بر بال ابروان مرد می نشست ، درخت آن قدر خم شد که شاخه هایش از پشت اجازه حرکت را از مرد گرفته بود و از جلو و کناره ها نیز با بدن تنومندش راه او را سد کرد ، درخت به مرد گفت : وقتی نمی توانی حرکت کنی ، امیدوار بودنت کمکی به حل مشکلاتت نمی کند ، من دارم می میرم چون نمی توانم از جایم حرکت کنم ، می دانی ما چقدر ، چقدر ... چقدر ... تنها هستیم ؟ چقدر تنها هستیم ؟ چقدر ... ؟ !