به او گفتم هیچ چیز به اندازه یک نردبام چوبی زیبا نیست ، نردبامی چوبی که به سمت آسمان دودگرفته و مایوس شهر بالا می رود و در آنجا انگار با یک سنجاق نامرئی به ابرهای سفید دوخته می شود ، به چشمانش خیره شدم ، انگار در چشم های او همه چیز به آسمان دوخته شده بود ، با یک نردبام چوبی ، نردبامی که به آسمان منزوی شهر تکیه داده بود و ابرها از او بالا می رفتند ، به دستانش خیره شدم ، نمی دانستم چرا دلم گرفته بود ؟ ! نمی دانم چه چیز در او بود ؟ چه چیزی که مرا خیره نگه می داشت ، همیشه ، بعد از هزاران بار دیدن و لمس کردنش ، چه چیزی هنوز می توانست مرا اینگونه به او خیره کند ، دستانش را گرفتم ، انگشتانم روی رگهای سبزش راه رفتند ، او چیزی نمی گفت ، ساکت و خیره به آسمان نگاه می کرد ، لبم را کنار گوشش گذاشتم : (( تو تمام زندگی منی ... )) وقتی در گوشش زمزمه می کردم صدای نفس هایم را در گوشش می شنیدم ، می دانستم که قلبم دارد هزار بار تندتر می تپد ، این توده گوشتی خون آلود که سوار بر ابرهای سپید از نردبامی چوبی بالا می رود و می پوسد . باز زمزمه کردم : (( چرا آسمان از بین رفته است ؟ پرنده ها کجا رفتند ... )) و او با سر تکان دادنی به من فهماند که چیزی در این باره نمی داند ، دستم را دور گردنش انداختم ، به دریا نگاه کرد ، جائی که پیرمرد بیست سال دیگر در ساعت هفت و بیست و شش دقیقه می مرد و من در آن زمان به این فکر می کردم که در کجای زمین زندگی می کنم ! خاطراتم آنقدر مثل یاخته های نازک و جوشانی به هم گره خورده اند که همیشه پیرمرد مرده ای را می بینم که دختری زیبا و آرام در کنار دریا به انتظار مرگش نشسته  است ... همه چیز در او غرق می شد ، آسمان پنجره ها و دریا ، پرندگان ... حضور او همه چیز را نابود می کرد و من می دانستم که اگر او بماند دیگر نه دریائی هست و نه پرنده ای ، نه آسمان پلاسیده شهر و نه صداهای حزن انگیزی که هیچ گاه رهایم نمی کنند ، می دانستم او تمام چیز های بد را نابود می کند ، تمام چیز های زشت را که بوی عفونت می دهند ، و در آن لحظه مثل بیست سال بعد پیوسته از خود می پرسیدم من کجا هستم ؟ من کجا هستم ؟ از جا برخاست ، من در چشم های او کش آمدم و ریز شدم و زمانی که روبرویش ایستادم صورت استخوانی و مچاله شده ام را در میان خطوط چشمانش می دیدم ، چیزی نمی گفتیم ، فقط به هم نگاه می کردیم ، دستانم می لرزید ... گفتم : خداحافظ . و او پاسخ داد : خدا حافظ ... در راه به این فکر کردم که هر دو نقطه فرضی در هر مکان به یکدیگر قابل اتصالند و می دانستم که به همین خاطر می توان تمام اشیا را به یکدیگر مربوط کرد ، می اندیشیدم که همه چیز با همه چیز ارتباط دارد ... می اندیشیدم که همه ارتباطشان را پنهان می کنند ... همه چیز به همه چیز دروغ می گوید...

به ساحل رفتم ، همه چیز بوی رطوبت می داد ، دلم گرفته بود ، دلم می خواست گریه کنم ، پیرمردی کنار دریا ایستاده بود ، پیرمردی که سه دقیقه دیگر می مرد ، ساعت هفت و بیست و سه دقیقه صبح ...

دوربین را بیرون آوردم ، پیرمرد به دریا نگاه می کرد و دریا در ردیف شیاره های سیاه رنگ چشمانش می جوشید ، احساس رخوت و مچالگی ، حس بدیمن اسارت در جریانی موازی و طولانی ، حس نرسیدن ، احساس پایان ، دستانش را به هم می سائید ، فاصله من تا او به اندازه سایه بلند او ، خیلی زیاد ، خیلی دور ، سایه ای سیاه و ترک خورده در بطن شیاره های خشک ساحل گلی ، حادثه ای انتظار مرا می کشید ، به چشمی دوربین نگاه کردم ، نزدیکتر بردم ... نزدیکتر ... نیمرخش را می دیدم و چشمانش را که می لرزید ، و ماهیچه های ریز دور چشمش تکان می خورد ، دستانش را به هم می سائید ، سردم بود ، سردش بود ، ما در کجای زمین زندگی می کنیم ؟ ساعت هفت و بیست و سه دقیقه و چهل و چهار ثانیه

وقتی کسی می میرد چه اتفاقی می افتد ؟ به مرگ نگاه می کردم ، زمان زندگی فقط دو دقیقه و من در تمام این مدت به چشمهای جنازه ای خیره بودم که باد موهایش را تکان می داد ، چیزی را از دست نمی داد ، فقط زندگی ، او فقط دیگر زنده نمی ماند ، با خود فکر می کنم به چه می اندیشید ؟! به آب های آبی رنگی که دامن کشان به سوی او پیش می آمدند ، یا به زمان حیاتش و یا به مرگ ؟ یک چیز را خوب می دانم ، پیرمرد آنجا نبود ...

دوربین را کمی عقبتر آوردم ، عکس گرفتم ، مسیرم را عوض کردم به سوی انتهای پلاژ می رفتم جائی که خورشید بی رمق پائیز آرام خود را بالا می کشید تا مثل سکه نقره ای و از رنگ و رو افتاده ای خود را در ناف آسمان آویزان کند ، پیرمرد به دریا نگاه می کرد ، دوربین را نزدیک کردم ، یک قطره اشک کوچک از مژه اش پائین آمده بود ، به خورشید می اندیشید و طلیعه های نازک آن در سپیده دمان ،  اشک می ریخت ، دلش برای هیاکل شب می سوخت که از هجوم تیغه های طلائی رنگ خورشید می مردند ، یقه بارانیش را بالا کشید ، باران گرفته بود ، و من خیس می شدم ، زیر لب کلماتی را بیان می کرد ، نمی دانستم چه می گوید ، شاید آواز غمناکی که یاد آور همه آن رنجی است که یک انسان در زمان حیاتش تحمل می کند ، ما کجا زندگی می کنیم ؟ ساعت هفت و بیست و چهار دقیقه و پانزده ثانیه ...

وقتی بچه بودم می اندیشیدم که برگهای درختان در پائیز می توانند هر جائی بروند ، هر جائی که دلشان خواست ، می اندیشیدم که مرگ آزادشان می کند ، فکر می کنم مرگ اجازه می دهد هر جائی خواستی بروی ، روزی در کوچه قدم می زدم ، باد نمی آمد ، برگ ها سر جایشان ساکن بودند ، ما در جائی زندگی می کنیم که در آن درختان سبز در پائیز می پوسند ...

سایه مرد رو به نابودی بود ، و او از جایش تکان نمی خورد ، نرده های پلاژ در محوری افقی رشد پیدا می کردند و سایه شان صورت مرد را تکه تکه کرده بود ، سردش بود ، اندامش می لرزید ، فکر می کنم بیشتر از ترس بود ، از ترس مرگ ، کسی در رویایش با او حرف می زد : (( زمان برای تو از دست رفته است ، همه ما از این لحظه فرار می کنیم ، مرگ هیچ وقت عادت نمی شود ، باید بمیری ... )) و صدا با موج ها ی دریا حرکت می کرد و تمام کرانه های اقیانوسها را می پیمود ، سعی کرد گوش نکند و صدا بلند تر و بلند تر فریاد می زد : (( بمیر ... بمیر ... )) و پیرمرد دندان هایش را به هم می سائید و صدای دندان قروچه اندامش را از سکوت تهی کرده بود ، ما در لحظه توالی صدا های هذیان آور و هراس انگیز خواهیم مرد ... ما ، همه ما ... ساعت هفت و بیست و پنج دقیقه و یک ثانیه ...

ساعتش را نگاه می کند ، عقربه ها را که با سرعتی منظم و غیر قابل توقف می چرخند ، و به ثانیه شمار نگاه می کند ، قطره های باران صورتش را مثل قشری از اقیانوسی از شیشه فر گرفته است ، و او از پشت لایه ای خیس و لرزان به جریان تند موجها نگاه می کند و خورشیدی که بر می آید و روز را آغاز می کند ، دستانش را در هم فشار می دهد ، من صورتش را رها کرده ام ، دست هایش مثل دو معشوقه یک دیگر را در بر گرفته اند و همدیگر را می فشارند ، دو معشوقه که در بحرانی رو به مرگ ، در زمانی در حدود یک دقیقه باید به یکدیگر بیندیشند ، به تمام زمانی که با هم بوده اند ، به تمام شب ها و روز های هم آغوشی ، به جاهائی که با هم رفته اند و نوازش های عاشقانه ، به تمام ناخن به دیوار کشیدن هایشان با یکدیگر ، روی سطح سفیدی و گچ گرفته دیوار و به پنجره های چوبی آبی رنگ که با هم بازشان کرده اند و در پس آن حس بوی تازه علف و جوانه های نارنج تمام دیگرانی را که در آن تن می زیسته اند را شادمان نموده است ، دست ها ... دست ها ... دست های لرزان و پر چین و چروک ، دست های بحران ، دست های جوان مرگ ... و صدای ناله ای که از گلوی پیرمرد می آید ، عقربه ثانیه شمار چهل و پنج را رد می کند ، ما در کجای زمین ایستاده ایم ؟ اینجا کنار دریا با بوی نا و بچه ها ی کوچکی که روی شن ها سر می خورند و اردک های بادی در دستانشان با نگاهی که هیچ جا را نمی بینند به آسمان کپک زده خیره شده اند  ، مادرانشان برای آنها خواهند گفت که در هیچ جای زمین دریائی پیدا نمی شود که در آن شنا کنند ، مادرانشان به آنان خواهند گفت که دریا هیچ جائی تمام نمی شود ...

ساعت هفت و بیست وشش دقیقه : او مرد ...